مختصری از تاریخ ویولن

ویولن نسلی از خانواده ساز های ویول دار (ویولن،ویولا،ویولن سل و کنترباس) است . همه میدونن که همه سازهای سیم دار مثل ویولن خیلی عظیم و البته کمی هم ترسناکن. فیدل،ربک و لیرا دا براسیو پیشینیان قرون وسطایی ویولن هستن. در سال ۱۵۵۰ سیم “می” به این خانواده اضافه شد و ویولا و ویولن سل بعنوان قسمتی از سازهای آرشه ای ظهور کردن و تا به امروز استفاده میشن. به نظر میرسه ویولن بین سالهای ۱۵۲۰ تا ۱۶۵۰ در ایتالیا بزرگترین تحولاتش رو سپری کرده باشه. سازندگان مشهور ویولن مثل خانواده آماتی نقش اساسی در تناسبات اولیه این ساز داشته اند. فعالیت این خانواده در زمینه هنر ساخت ویولن نه فقط باعث بهبود ساز های ساخته خودشون شده بود بلکه باعث تربیت شاگردانی حاذق مثل آنره گوانرری ، فرانچسکو ریوگری و انتونیو استرادیواریوس بزرگ بود. استرادیواریوس که به عنوان بزرگترین سازنده ویولن در تاریخ شناخته میشه ویولن رو به شکل نهایی متقارن و اصلاح کرد. با این حال سازندگان مختلف از جمله خود استرادیواریوس همچنان طول کلی زاویه گریف و ارتفاع پل رو آزمایش میکردن رپرتوارها خواستار تغییرات بیشتری در ساز بودند و این ساز برای استفاده در سالن های کنسرت بزرگتر و سولیستهای قوی تر تکامل پیدا کرده بود. پیدایش سبک های جدید باعث پیشرفت ویولن و به طبع اون پیشرفت نوازنده ها شده بود . در قرن ۱۹ ویولن به شکل امروزی پایه ریزی و ثابت شد. آرشه مدرن در بین سالهای ۱۷۳۵-۱۸۷۴ اختراع شد. وزن و تعادل آن باعث شد تا نوازندگان قسمتهای سخت قطعه را با قدرت، وضوح، و شفافیت بیشتری اجرا کنند.

اختراع زیرچانه ای توسط لویی اشپور Louis Spohrs در حدود سال ۱۸۲۰ باعث شد نوازندگان به راحتی بتوانند ویولن را نگه دارند و پوزسیون های بالاتر را بنوازند. اختراع شوپر نقش قابل توجهی در ارتقاء سطح تکنیک در نوازندگی و اجرای رپرشوارهای سنگین و رسیدن به سطح ویروتئوزو شد و ظهور شولدررست یا بالشتک ( در تاریخ نامعلوم ) نیز نقش بسیار مهمی در راحت تر نواختن ویولن داشت.

نوازندگان در دوره باخ ویولن را با وسیله یک نگهدارنده عموماً از جنس چرم نگه می داشتند تا ویولن از بدن جدا نشود . اما فشار روی چانه و شانه باقی میماند. ویولن کنسرتو  E major  باخ زمانی نوشته شدکه ویولن زیرچانه ای و بالشتک نداشت ، دسته کوتاهتر و ناهموار و دارای سیم های کاملاً ساخته شده از روده بود. آرشه استفاده شده درآن زمان نسبت به آرشه تورت کوتاهتر و سبکتر بوده .همچنین نوازندگان از ویبراتوهای خیلی کوچک استفاده میکردند و یا اصلاً استفاده نمیکردند . همه اینها در حالی بود که آرشه ها (نسبت به آرشه آقای تورت کوتاهتر و سبکتر) با صداهای ناشفاف و خشن بودند . اجراهای امروز صدای بلندتری دارند اما دارای بافت نرمتری هم نسبت به گذشته هستند . صداها درخشندگی و وضوح بالایی دارند که در دوره باخ امکانپذیر نبود. بدلیل اینکه ویولن ها در دوره باخ مدرن نبودند و با استاندارهای امروز همخوانی نداشتند. بنابراین نوازندگان در رپرتوارهای جدی و سخت با چالش های زیادی روبرو بودند .


درباره آکادمی آرشه

موسسان آکادمی آرشه بعد از سال ها فعالیت در زمینه های فرهنگی و هنری اقدام به تاسیس وبسایت این مجموعه نموده و در زمینه های مختلف مشغول ارائه خدمات به هم میهنان عزیز می باشد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *